Nilüfer Vogels

Mijn naam is Nilüfer Vogels, 41 jaar, geboren in Oost-Turkije in tijden die zelfs ‘low-level war’ worden genoemd. Toen ik 18 maanden oud was, besloten mijn ouders aan gezinshereniging te doen. Ik ben opgegroeid in het pittoreske Weert, maar mijn jeugd werd vooral gedomineerd door wat er gaande was in het ‘moederland’ zoals Turken hun vaderland omschrijven.

Ik ben na mijn VWO in Amsterdam gaan wonen en studeren. Een stad die om heel veel redenen een van mijn favoriete steden is. Ondanks de vrijheid van Amsterdam heeft de politieke vorming van mijn jeugd mij nooit losgelaten. Ik ben hiervoor lid geweest van D66, maar de afgelopen jaren is mijn blik op politiek versomberd. Bij de pakken neer zitten is echter niet mijn stijl, eerder het tegenovergestelde, dus bleef ik de moed houden in optimisme. Volt kwam daarom als geroepen. Ik werd enorm gegrepen door het vuur, passie en energie van Volt. Zo stevig, dat ik mij heb gekandideerd en door de leden van Volt Nederland tot nummer 2 ben gekozen.

Maar het gaat niet om mij. Het gaat hooguit om waarom ik mij politiek wil inzetten voor Volt. Voor mij is dat heel duidelijk, dat is vanwege mijn zoon. Ik wil niet dat mijn zoon Amsterdam leert kennen als een Venetië van het noorden waar we alleen in bootjes van a naar b kunnen omdat ons klimaat is veranderd. Waar onze dijken verder verhoogd worden, en wij bang zijn voor de Noordzee, omdat die onleefbaar is geworden. Geen vissen meer, maar wel plastic in de zee. Ik vind dat wij niet egoïstisch mogen zijn. Niet naar elkaar toe, maar zeker niet naar de generaties na ons die nu niet voor zichzelf op kunnen komen. Dus nee, ik laat mij niet in een hok stoppen tot witte wijn sippende elite (wat een larie die tekst!) omdat ik aan het milieu en aan mijn kind denk.

Daarom rijd ik elektrisch, zijn alle lampen led, ben ik flexitariër (ik eet 5 dagen in de week bewust geen vlees, kip of vis), en was ik op lage temperaturen. Want ik wil dat mijn kind, en met hem alle andere kinderen, zon, zee en strand associëren met vakantie en plezier. En niet met een verschroeide aarde, torenhoge dijken en een zwarte, dode zee.

Deze uitdagingen kunnen we niet op Nederlands niveau oplossen. Want milieu en milieuproblemen trekken zich geen biet aan van landsgrenzen. Dus wanneer elders de kolencentrales door blijven kachelen, zitten wij alsnog met natte voeten. Daarom moet de EU niet alleen meer aan haar burgers denken, maar ook aan de generaties na ons. Ik wil mijn zoon met opgeheven hoofd aan kunnen kijken en zeggen dat ik alles, maar dan werkelijk ook alles, binnen mijn macht heb gedaan om hem een leefbare wereld te gunnen.

Privé over mij: ik doe aan kickboksen en crosstraining, ik lees graag en veel, kook en eet graag (en veel) en houd van zwarte humor. Ik hoop oprecht dat de Brexit niet door zal gaan, en heb ondanks dat ik me zorgen kan maken over van alles en nog wat, een geslepen en optimistische kant, waardoor ik toch ‘the bright side of life’ zie.

Created with NationBuilder