De Heckman Equation

In de paragraaf over jonge kinderen verwijst de Europese Mapping of Policies naar de econoom Jim Heckman en de zogenoemde ‘Heckman Equation’. De vraag is, hoe komt het dat we bij een bespreking van het jeugdbeleid terecht komen bij een econoom? En hoe kan een econoom geïnteresseerd raken in de ontwikkeling van jonge kinderen? Jim Heckman ontving in 2000 de Nobelprijs voor economie (samen met Daniel McFadden), voor zijn baanbrekende werk in econometrie en micro-economie. Hij was in eerste instantie geïnteresseerd in de wijze waarop bepaalde economisch relevante uitkomsten bepaald werden door het beleid: beleidsmakers doen investeringen in ‘human capital’ (in vaardigheden van mensen) zoals onderwijs, consultatiebureaus of arbeidstrainingen. Wat zijn dan de opbrengsten van deze beleidskeuzes en investeringen? Hij startte met onderzoek naar trainingen om werkloze jongeren te helpen aan een opleiding en/of een baan. Wat bleek: deze trainingen hielpen niet op de wat langere termijn. Door zijn onderzoek te richten op programma’s voor steeds jongere leeftijdsgroepen, liet Heckman zien dat hoe jonger men investeert in het leven van kinderen – te beginnen met de zwangerschap – hoe groter het rendement (‘human return on investment’). Dit onderzoek is samengevat in de Heckman Equation (zie figuur hieronder).

Bron: J.J. Heckman, ‘Skill formation and the economics of investing in disadvantaged children’, Science, vol. 312 (2006), 1900-1902, aldaar 1901.

Heckman toonde ook aan dat een hoog IQ de kansen op financieel succes slechts met 1% of 2% verbetert. Naast kenmerken als intelligentie en cognitieve vaardigheden, zijn persoonlijkheidskenmerken, zoals zelfcontrole, toewijding, doorzettingsvermogen en zelfdiscipline, van groot (zoniet van groter) belang voor goede uitkomsten in het leven. Deze kenmerken heeft hij de ‘soft-skills’ genoemd. Opvoeders, ouders en onderwijzers zouden daar veel meer rekening mee kunnen houden. Kinderen in gezinnen die specifieke programma’s konden volgen tijdens de eerste levensjaren van het kind, bleken later vaker hun opleiding af te maken, hadden vaker een baan, bleken meer inkomen te hebben, hadden een gezondere levensstijl en pleegden minder delicten. Kortom, voor veel van onze thema’s, gezondheid, onderwijs, economie, werk en veiligheid zijn dergelijke programma’s relevant. Dit verklaart hoe een econoom uiteindelijk bij de babytijd terecht is gekomen en waarom de verwijzing naar de Heckman equation in de Mapping of Policies is opgenomen. De Heckman Equation helpt een antwoord te geven op de vraag ‘hoe kun je de gezonde ontwikkeling van kinderen bevorderen?’.

Marianne Junger

Thema-coördinator ‘Recht, Veiligheid en Defensie’

Geplaatst op 2020-04-08.